Düşünceler kafamın içinde uçuşup dururken aniden üç kelimelik bir tabir belirdi karşımda. ''Hayata şemsiye açmak'' Bir kitapta okumuştum bunu. Hatta şöyle bir cümleydi sanırım, ''Yağmur yağmaya başlayınca hemen şemsiyesine sarılan insanları anlamıyorum. Hayata da mı şemsiye açıyorsunuz siz?'' Düşünüyorum da, ben hemen şemsiyesine sarılanlardan değilim. Olmakta istemem. Çünkü yağmuru hissetmek yaşadığınızı da hissettirir aynı zamanda. Önceden sevmezdim hiç ıslanmayı. Zamanla değişti. Sürekli değişiyor bir şeyler. Hiçbir şey aynı kalmaz ki zaten. Değişim, dönüşüm size sormadan gelir. Bir bakmışsınız hayatınız başka, siz başka, düşünceleriniz başka. Olur. Sorun mu peki? Hayır. ''Keşke'' lerle vakit kaybetmektense ''İyi ki'' lerle yolunuza devam etmek zorundasınız. Çünkü hayat böyle bir şey. Bununla ilgili de tek kural pişman olacağınızı düşündüğünüz ya da pişman olmak konusunda emin olamadığınız konul...